مىگويند . 8 . گريه از خوف خدا ، محبوب است و ماهيت درونى آن ، اطمينان و آرامش است . 9 . خداوند ، خائفان را از عذاب ، ايمن گردانده است . 10 . مؤمن ، فقط از خدا مىترسد . 11 . معصومان عليهم السلام نيز به علّت قادر نبودن بر شكر نعمت‌هاى خداوند ، از او مىترسيدند . 12 . خوفى خوب است كه انسان را از رحمت الهى ، نااميد نسازد . 13 . كسى كه معرفت كامل ندارد ، آگاهى از لذّت وصال الهى و خوف از دورى نخواهد داشت . 14 . تجلّى اسماى جلال ، سبب توجّه به نقص‌ها و خوف از كوتاهى در مسير عبوديت مىشود . 15 . جلوهء رحمت حق ، محدود به هيچ حدّى نيست ؛ لازمهء اين معرفت ، رجا به رحمت اوست . 16 . صاحبان رجا ، از عمل صالح ، باز نمىمانند ؛ بلكه بيش از ديگران تلاش مىكنند . 17 . صاحبان رجا ، به عملشان توكّل نمىكنند ؛ بلكه اعتمادشان به رحمت حق است . 18 . افراد اميدوار ، تنها به خداوند اميدوارند ؛ زيرا مخلوقات ، همه ، فقر محض‌اند . 19 . اميدى نيكوست كه انسان را به سستى در عبوديت نكشانَد . 20 . افراد مغرور ، از كمالاتْ باز مىمانند و از رحمت حق تعالى ، دور مىشوند . 21 . انسان بايد هميشه بين خوف و رجا جمع كند و اعمالش همراهِ بيم و اميد باشد .